Այս անգամ արդեն ձմեռային գիշեր: Բայ ոչինչ չի փոխվել: Կրկին քունը դուռն է թակում, իսկ դրսում մի օդաչու չգիտես ինչու որոշեց թռչել: Ոմանք հենց հիմա ին-որ տեղ են շտապում: Այնքան կուզեի ես էլ հիմա ինքնաթիռի մեջ լինեի, չէ , ավելի ճիշտ ինքնաթիռի վրա: Կուզեի, երբ ինքնաթիռը շատ բարձրանար, դուրս գայի, կանգնեի նրա վրա և ձեռք տայի աստղերին: Բայց ծառի այս անգամ արդեն մերկ ճյուղերի արանքից ժպտում է Լուսինը: Ակսօր մի փոքր տխուրը: Քիթիկը կախել է հարկավոր է մի բան մտածել: Բայց… Չհասցրի… Քունն արդեն գրկել էր ինձ:
Գիշեր է: Ամենուր լռություն: Քնելու ցանկությունը կամաց-կամաց մոտենում է տնակիս: Արդեն ուզում է դուռը թակել, իսկ ես պատուհանից իրեն եմ հետևում: <Բայց սպասիր, մի քիչ զրուցեմ, հետո կգաս>,-շշուկով ասում եմ նրան:
դի: Մի այնպիսի մեղեդի, որին ստեղծում է ծառի տերևը, անձրևը, քամին ու այս ամենի միջից հնչող ոտնաձայնը:Կարկուտից ծնվող ուժ: Անձրևից` հեզություն, իսկ Արևից` գնահատելու կարողություն: Այո’, ոչ ոք Արևին ամռանը շնորհակալություն չի հայտնում, իսկ երբ աշնանը անձրևն ու քամին են հյուր գալիս և հանկարծ այցելում է նաև Արևը, ապա միանգամից տաքուգ գրկում ենք նրան ու բաց չենք թողնում:
ն են իշխում: Ինձ համար մի նոր հայտնագործություն էր Անդրանիկ Քեշիշյանը: Ճի’շտ է, նա մասնագիտությամբ հեռուստաօպերատոր է, բայց սիրում է զբաղվել լուսանկարչությամբ: Նայում էի նրա նկարները և զարմանում, թե ինչպես կարող է 29 տարեկան, կարելի է ասել երիտասարդը, շունչ է
Եվուկիս